احمد صبریانگزارش مفصل و پر نکته از بحث پرشور درباره‌ی جشن‌واره‌ی فیلم فجر 1403 محمود گبرلو، عضو هیات انتخاب جشن‌واره‌ی فیلمِ فجر: «سال آینده سال خوبی برای سینمای ایران نیست.»/ «فیلم‌ساز ما به لحاظ ساختاری، قدرت بالایی دارد اما کسانی که برای تولید سینمای ایران برنامه‌ریزی می‌کند، عقب‌تر از تماشاگر و فیلم‌ساز هستند.»/ «‌[درباره‌ی "قاتل و وحشی"] در پشت پرده تصمیمات متعددی درباره اکران فیلم" قاتل و وحشی" وسینمای ایران گرفته می‌شود که ما متوجه آن نمی‌شویم». مهدی کرم‌پور: « ما حتی سه فیلم اجتماعی جدی هم در بین این 33 فیلم نداشتیم» «این سیستم خودش را آپدیت نکرده و همان‌گونه‌ای کار می‌کند که در دهه ۷۰ بود.»/ «متاسفانه اکنون محتوای ضعیفی داریم و فیلم‌سازانی که نگاه راه‌بردی جدی داشته باشند، نداریم». سجاد نوروزی: «ایران بعد از آبان ۹۸ یک ایران است و ایران قبل از آبان ۹۸ یک ایران دیگر و این اصلا به دولت ربطی ندارد»/«زمانی که ماهیت توسعه نیافته باشد ما در این جلسه به جای اینکه بررسی کنیم چطور شد که مخاطب دوباره به جشن‌واره برگشته است، درباره این صحبت می‌کنیم که چطور این همه حاشیه ایجاد شد». امیر قادری: «سال آینده آن‌قدر که منتظر جشن‌واره‌ی فیلم کوتاه هستم، منتظر جشنوارهفیلم فجر نیستم»/ «مردم هم‌واره سینمای ایران را می‌بخشند و دوباره سرخورده می‌شوند.»/ «جشنواره فیلم فجر 43 نشان داد که سه جریان سینمای ایران یعنی سینماهای استراتژیک، اجتماعی و کمدی رو به افول هستند.»/ «همان‌قدر که تصمیمات حاکمیتی در رسیدن ما به این نقطه تاثیر دارد، حلقه‌های سینمایی ما در بخش خصوصی که از دهه ۶۰ شکل گرفته است در این نوع انحصار سینما نقش دارد». نقد و نظر فکر می‌کنم نتیجه بحث این است که به هرحال بعد از

احمد صبریاننمی‌توانم ذوق و شوقم را از این که انیمیشن ۲۰ دقیقه‌ای «در سایه‌ی سرو» ساخته‌ی شیرین سوهانی و حسین ملایمی از ایران برنده‌ی جایزه‌ی اسکار شد، پنهان کنم. جایزه‌ای شایسته و به حق و نه سیاسی که تماشای آن انسانی‌ترین و عاطفی‌ترین دقایق سینمایی امسال را برایم رقم زد. بعد از دو اسکار فیلم‌های فرهادی، حالا به نظر می‌رسد سینمای ایران در اسکار هم جای پایش محکم شده آن هم در روزهایی که دیگر فیلم‌های خوب‌مان در جشنواره‌ها کمرنگ شده‌اند.اول درباره‌ی شرایط خلاقانه‌ی ساخت «در سایه‌ی سرو» بگویم. در همین اسکار فیلم‌هایی بودند که با سر و صدای زیاد تولید و پخش شدند. از فیلم «دانه انجیر معابد» که در بخش بهترین فیلم خارجی‌زبان از سمت آلمان البته نامزد شده بود بگیرید تا «بروتالیست» سه ساعت و نیمه که در نهایت برای آدرین برودی جایزه‌ی اسکار بهترین بازیگر را به ارمغان آورد. فیلم‌های پرزرق و برق با عناوین دهان پرکن که درنهایت سینمایشان کمرنگ‌تر از پیام‌هایشان بود. در این شرایط اسکار «در سایه‌ی سرو» شبیه اسکار بهترین فیلم به «آنورا» بارقه‌ی امیدی بود که هنوز سینما و نمایش لطافت لحظه‌های انسانی دیده و تحویل گرفته می‌شود.از آن طرف در همین جشنواره‌ی فجر خودمان امسال انیمیشن‌های سینمایی دیدیم با تولیدات عظیم و صداپیشه‌های سلبریتی که در روایت و برانگیختن احساسات مخاطب و جهان‌بینی به گرد پای انیمیشن «در سایه‌ی سرو» هم نمی‌رسیدند.نقد فیلم «در سایه‌ی سرو»انیمیشن شروع طوفانی دارد. شیشه‌های شکسته‌ی چسب خورده برای ما یادآور جنگ است اما جلوتر متوجه می‌شویم که دشمن این‌بار بیرونی نیست. این شکستگی‌ها نتیجه‌ی حمله‌ی یک دشمن بیرونی در گذشته است که به نبردی درونی تبدیل شده. روایت ضدجنگ فیلم قرار نیست از همان ا

روزنامه خراسان چهارشنبه ۲۶ شهریورشماره:۲۱۸۶۵صفحه سینما و تلویزیون️خاطره بازی با خیابان ارگ ️گزارشی از اکران مستند ۱۱۰ دقیقه ای "ارگ در کما که روایتی از سینماهای قدیم مشهد است️احمد صبریانشامگاه یکشنبه و به مناسبت روز ملی سینما، آیین پاسداشتی از سوی انجمن صنفی تهیه‌کنندگان فیلم بلند مشهد در پردیس سینما برفی برگزار شد. در این مراسم، فرماندار مشهد، جمعی از سینماگران، هنرمندان و دوستداران سینما حضور یافتند تا تماشاگر نخستین نمایش مستند بلند «ارگ در کما» به کارگردانی محمد دستمالچیان باشند.این فیلم با استقبال پرشور حاضران و تشویق ممتد آن‌ها همراه شد. بیش از ۵۰۰ نفر برای تماشای آن در سالن حضور داشتند. به گفته رئیس انجمن صنفی تهیه‌کنندگان فیلم بلند مشهد، در مقایسه با شمار مخاطبان مستندهایی که تا کنون در مشهد به نمایش درآمده‌اند، «ارگ در کما» رکورددار تماشاگران یک فیلم مستند در این شهر است.پیش از نمایش فیلم، دیدار دوباره سینماگران قدیمی و هنرمندان مهجور مشهدی، صحنه‌های احساسی و دیدنی پدید آورد. کارگردانان، فیلمبرداران، آپاراتچی‌ها، مدیران و گیشه‌بانان سینماهای قدیم مشهد که امروز گرد پیری بر چهره‌شان نشسته است، با چشمانی اشک‌آلود و آمیخته به حسرت، یکدیگر را در آغوش گرفتند. این لحظات نوستالژیک، یادآور خاطرات سینمای گذشته و حس تعلق عمیق به فرهنگ و هنر شهر بود.️مرثیه ای برای سینمافیلم با تصاویری از خیابان ارگ آغاز می‌شود؛ مکانی که پیش از انقلاب، محل فعالیت و تجمع چندین سینمای مشهد بود. راوی با اندوه از گذشته این خیابان و سینماهای آن سخن می‌گوید و یادآوری می‌کند که ارگ زمانی قلب تپنده سینمای مشهد بوده است. «ارگ در کما» در حقیقت مرثیه‌ای بر نابودی سینماهای خیابان ارگ است و آپاراتچی‌ه